تبليغاتX
خورشيد

راه اندازی وب سایت

وب سایت رسمی استاد موحد تا ۲۸/۲/۹۱ راه اندازی خواهد شد

m-movahed.com

نوشته شده توسط مصطفی موحد در 5:28 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

روز معلم

هیچ یادم نرود این معنی

که مرا مادر من نادان زاد

پدرم نیز چو استاد بدید

گشت از تربیت من آزاد

پس مرا منت استاد بود

که به تعلیم من استاد استاد

هر چه دانست آموخت مرا

غیر یک نکته که نا گفته نهاد

قدر استاد دانستن

حیف استاد به من یاد نداد


حاج محمد موحد

حاج رضا فریدونی

استاد بهرام کلهرنیا

و حاج عباس اسکندری

دست همه ی شما را می بوسم


نوشته شده توسط مصطفی موحد در 11:23 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

آمدم جانت به قربانم

امروز، روز تاریخ تولید من است، کی به تاریخ انقضا برسد خدا می داند
نوشته شده توسط مصطفی موحد در 0:52 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

سیاهی

دلم سیاه نیست

سیاهه ها برای محرم است

آخ که دلم لک زده تا سیاهه های دلم را باز کنم. چهار سال گذشت خدا بس نیست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

نوشته شده توسط مصطفی موحد در 3:32 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

قفل سازی که دانشمند شد؛

در زمان های قدیم مردی بود که قفل سازی می کرد. او اگر چه در کار خود استاد بود، اما سواد نداشت. روزی صندوقچه ای از آهن و فولاد ساخت، قفلی برای آن درست کرد و پان قفل را در قفلی دیگر جاسازی کرد. وزن آن صندوقچه با تمام قفلهایش صد گرم هم نمی شد!

مرد قفل ساز صندوقچه را برای پادشاه برد تا به او هدیه کند. وقتی که پیش پادشاه رسید دانشمندی نیز وارد قصر شد. پادشاه از جای خود برخاست و به آن مرد دانشمند تعظیم کرد و او را در جای خود، بر روی تخت پادشاهی نشاند. بعد هم با احترام روبروی او بر روی زمین نشست. مرد قفل ساز به این حرکات نگاه می کرد، با خود گفت: «بزرگی این مرد به علم و دانش اوست، اما من نصف عمر خودم را به آموختن قفل سازی گذرانده ام و نصف دیگر را قفل می سازم که زندگی ام بگذرد. این که نشد زندگی! بهتر است تا دیر نشده بقیه عمرم را به یاد گرفتن سواد و علم و دانش بگذرانم.»

مرد قفل ساز وقتی از پیش پادشاه برگشت. به مکتب استادی بزرگ رفت؛ آن زمان سی ساله بود. مرد قفل ساز به استاد گفت: «می خواهم سواد یاد بگیرم.»

استاد تعجب کرد و گفت: «امّا ای مرد! سنّی از تو گذشته! ذهن تو آمادگی لازم را ندارد. چطور می خواهی درس بخوانی و چیز یاد بگیری؟ گمان نمی کنم حتی یک جمله از بَر کنی. با این حال عیبی ندارد، من جمله ای می گویم و آن را از بَر کن تا ببینم می توانی یا نه. بگو "شیخ می گوید پوست سک پاک نمی شود مگر، مگر به وسیله دبّاغی کردن." البته خوب تمرین کن . بعد پیش من بیا و همین جمله را بگو.»

مرد قفل ساز، به خانه رفت و هزاران بار آن جمله را پیش خود تمرین کرد. روز بعد آمد و گفت: «ای استاد! یاد گرفتم.»

گفت: «بگو!»

گفت: « "سگ می گوید: پوست شیخ پاک نمی شود مگر به وسیله دباغی."»

شاگردانی که در حضور استاد نشسته بودند، شروع کردنند به خندیدن. استاد ناراحت شو گفت: «هیچکس حق ندارد به این مرد بخندد.» آنوقت جمله ای دیگر به مرد قفل ساز گفت تا برود و آن را یاد بگیرد.

مرد قفل ساز دو سال زحمت کشید، امّا چیزی از آن کلمه ها سردر نیاورد. سرانجام با نا امیدی از درس خواندن پشیمان شد و خواست دوباره به شغل قفل سازی مشغول شود. این بود که از خانه بیرون آمد و به طرف کوهی رفت. هوا گرم بود. به دامنه کوه که رسید، چشمه ای دید زلال. چشمه از بالا کوه را شکافته بود و قطره قطره بر روی سنگی می چکید. روی سنگ در جایی که قطره ها می چکیدند، کمی گود شده بود. مرد قفل ساز با خود گفت: «می دانم که علم و سواد از این آب نرم تر نیست. دل من هم از این سنگ سخت تر نیست. این قطره های آب با تکرار و پشتکار، بردل سنگ اثر گذاشته اند و آن را سوراخ کرده اند. پس علم و دانش هم باید در من اثر کند و چیزی یاد بگیرم.» با این فکر دوباره به خانه برگشت و با پشتکار بیشتری شروع کرد به یاد گرفتن کلمه ها.

بعد از سی سال که درس خواند، به مقام استادی رسید و توانست به دیگران هم علم و دانش بیاموزد. مرد قفل ساز به خاطر پشتکاری داشت، سرانجام به آرزوی خویش رسید و موفّق شد.

نوشته شده توسط مصطفی موحد در 0:53 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

عاشقانه نگاه می کنم

عاشقانه مینگرم به انتهای این پهنه ی وسیع.

اینجا مملو من و توست.

من در انتهای این حراج بازار سختی و تو در ابتدای بازار عشق و محبت

در این ایام شیرین. در این تنهایی مست. معتکفم به خانه ات

 

نوشته شده توسط مصطفی موحد در 2:6 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

شیر خدا و رستم دستانم آرزوست

آرزو برای هیچ جوانی عیب نیست منم تا جوونم آرزو دارم.

شما چطور

نوشته شده توسط مصطفی موحد در 4:38 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

خدا تنهاست

همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

------

خدا تنهاست:

خدا تنهاست و دوستان خدا نیز. چرا که در طول تاریخ بشر خدا را تنها نهاد

نوشته شده توسط مصطفی موحد در 1:37 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

زمین سرای من است - دوستش دارم

درخت سرخه دار طی هزار سال زیبایی با شکوهی پیدا کرده بود. از زلزله و خشک سالی و آتش سوزی جان سالم به در برده بود، تنها کوهستان هایی که در آن می رویید با او برابری می کردند. هزار سال دست نخورده و هزار سال فتح نشده.

سرکار گر با صدای بلند گفت: «چقدر طول می کشد بیندازی؟»

هیزم شکن یُغور تُفی انداخت «فوق فوقش دو ساعت»

«پس تمامش کن»

اندروای هانت

نوشته شده توسط مصطفی موحد در 11:38 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

سیاه و سفید

به پشت سر نگاه کردم

صفحه ای سفید بود که در آن نقطه ای سیاه جشمم را اذیت می کرد

به حال که نگاه می کنم صفحه ای سیاه است

صفحه ای که نقطه ای سفید در آن می درخشد

نوشته شده توسط مصطفی موحد در 10:22 بعد از ظهر |  لینک ثابت   •